Bir iş başvurusu denemesi kümkümesi…

Merhaba Sayın Yetkili,
Bu maili kontrol ettiğinize göre yetkilisinizdir veya yetkili kişileri kesin tanıyorsunuzdur, buna eminim.
Maili okuduktan sonra olabilecek üç şey var:

• Huff! diyerek silmek,
• Maile otomatik cevaplardan yapıştırıp gurur okşamak,
• Beni merak edip daha çok bilgi almak istemek.

Üçüncü şıkkı çok sevdim ve atımı buna oynayacağım.

Ben bir genç yetenek değilim,
yaşlı kurt da değilim.
Ben bir grafik tasarımcıyım,
sütlü görünümlü sade,
sade tadında kaşarlı,
kaşarlı yerine karışık,
karışık ama kararlı,
az biraz da tatlı…
Ekmeğimi bölüp yiyebilirim,
ekmeğimi bölüp yiyeni de yiyebilirim,
acımayacağına söz bile veririm.

Kendime güveniyorum, kendim de bana…

Buraya kadar her şey normal gözüküyor.
Atlar normal tempoda ilerliyor.

Hayat insana fırsatlar vermez, fırsatlar hayatın içinde gizlidir;
Bulup çıkarana, çıkarıp da faydalanana helal olsun.

Hiç kimse işsiz değildir.
Karşılığında bir şey kazanma kaygısı olmasa…

Hayır ben bir metin yazarı veya adayı değilim,
tanımadıklarımla konuşmayı da sevmem çok, bir bakarım önce!

Hala sıkmadıysam atlar biraz köşede dinlensin.

Beni Türk Reklamcılığı’na emanet edin derdim ve tarihe geçerdim fırsatım olsa,
“mühendis olucam ben” dermiydim hiç?!

Emanet etmek demişken;
benden faydalanabilirsiniz konu interaktivite ise;
gazozuma ilacı kendim atarım, gerekirse adımı banu soyadımı alkan bile yaparım.

Heyecan doruktaysa gidip görmek gerek, tam orada olmak gerek…

ve son olarak düşündüm taşındım,

İşsizliğin emri, içsel dürtünün kavliyle CV mi ajansınıza göndermeye karar verdim.

Bence atlar son düzlükte…